To tęsknota, co rośnie, nabrzmiewa, domaga się kształtu i wcielenia. (...) To tęsknota rodzenia się i stawania, bolesna tęsknota umierania, tęskna trwoga natężonego oczekiwania. To napięte wsłuchiwanie się w siebie. Na wpół strach, na wpół żądza, na pół tęsknota!

Interesuje mnie Przybyszewski i epoka, którą on zapoczątkował, dlatego wplatam w ten dramat fragmenty "Totenmesse" (zapis stanu świadomości, doskonale oddający gorączkę epoki, dzieło prekursorskie, poprzedzające odkrycia Freuda i Junga) i "O twórczości E. Muncha" (Przybyszewski uznał, że malarstwo przyjaciela - Muncha oddaje w pełni sposób jego widzenia, stał się jego propagatorem). Wydaje mi się, że zestawienie tych trzech dzieł pozwala zbliżyć się do tego niezwykłego człowieka i jego czasów.

Bohaterowie Przybyszewskiego ulegają swojej podświadomości - to nowe pojęcie, przełom w myśleniu, w literaturze, w obyczajowości.

Najbardziej interesujące w "przybyszewszczyźnie" są egzaltacja postaci, charakterystyczna histeria, uniesienia, sposób w jaki odkrywają i opisują swoje pragnienia, tęsknoty, fascynacja mityczną femme fatale.

Premiera 4 lutego 2006

Scena Atanazego Bazakbala