© Teatr Witkacego 1985-2010

St. I. Witkiewicz
Dementia praecox Zakopianiensis

na podstawie "Demonizmu Zakopanego"
scenariusz i reżyseria Andrzej Dziuk	muzyka Jerzy Chruściński	scenografia Rafał Zawistowski
W spektaklu wykorzystano także fragmenty "Zakopane. Przewodnik historyczny" Lidia Długołęcka-Pinkwart, Maciej Pinkwart.

Artykuł St. I. Witkiewicza z 8 października 1919 roku, dedykowany Tymonowi Niesiołowskiemu, ukazał się w "Echu Tatrzańskim", traktuje o swoistym demonizmie "pępka świata", jakim jest Zakopane.
Zakopane - miejsce tworzące specyficzny rodzaj artystów, sprzyjające sztuce i artystycznemu przeżywaniu każdej chwili. Zakopane - "wyrostek robaczkowy" polskiego organizmu. Co więc dzieje się w tym właśnie mieście z artystą rozmiłowanym w jego atmosferze i dzikości natury tatrzańskiej? Czym jest owa "zakopianina"?
Czerpiąc z krytycznego artykułu Witkacego, napisanego prawie sto lat temu, powstał spektakl niezwykle aktualny, nawiązujący z przymrużeniem oka do trendów współczesnej kultury popularnej.

- Demonizm zakopiański
- Jest innym niż wszędzie gdzie indziej
- Możliwym jest, że żyjąc w tej zaklętej krainie, staczamy się w otchłań
- Możliwym jest...
- Ale jest to piekielnie przyjemne w swej męczarni
- (Jak każda zresztą perwersja)
- Możemy tylko błogosławić siły, które polski organizm obdarzyły takim wyrostkiem robaczkowym (kiszki ślepej), jakim jest Zakopane
- Demonizm Zakopanego
- Ale jest to piekielnie przyjemne w swej męczarni
- Mimo całej pozornej nieużyteczności
- Zakopane trwać będzie dalej

zobacz