Absolwent polonistyki na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, mający za sobą rok nauki na wydziale Filozofii w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 1980 roku rozpoczął studia na Wydziale Reżyserii Dramatu w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, które zakończył z wyróżnieniem w roku 1984.

Na początku kariery reżyserskiej współpracował ze Starym Teatrem w Krakowie, gdzie zrealizował swój dyplom reżyserski. Dyrektor i reżyser w jednej osobie jest twórcą większości spektakli, przenosząc dzieła literackie (niekoniecznie dramaty) na scenę, dokonuje w nich dużych zmian - jest autorem opracowań tekstów swoich przedstawień i adaptacji. Często są to kompilacje kilku utworów. Jest również autorem wizji plastycznej - twórcą scenografii i kostiumów swych inscenizacji - poza realizacjami, do których zaprosił do współpracy wybitnych polskich artystów, m.in: Tadeusza Brzozowskiego, Andrzeja Kreutza Majewskiego, Jerzego Dudę-Gracza, Jerzego Skarżyńskiego, Jana Polewkę, Rafała Zawistowskiego.

Inspiracją dla jego twórczości są dramaty Witkacego: „Pragmatyści", „Autoparodia", „Sonata b", „OL 12-7 Steg, Wien" na podstawie „Szalonej lokomotywy", „Wariat i zakonnica", „Kurka wodna", „Witkacy – Appendix” na podstawie „Niemytych dusz”, „Dzień dobry Państwu – Witkacy” na podstawie „Bezimiennego dzieła” – ale także sztuki klasyczne i utwory współczesne, m.in. :„Doktor Faustus" Ch. Marlowe'a, „Cabaret Voltaire" , „Czarownice z Salem" A. Millera, „Nic" F. Mitterera, „Caligula" i „Dżuma" A. Camusa, „Czarodziejska Góra" T. Manna, „Na przełęczy” wg St. Witkiewicza i W. Eljasza, „Bal w Operze” J. Tuwima, „Barabasz” Pära Lagerkvista. Reżyserował także spektakle plenerowe oraz przedstawienia wykorzystujące niestandardowe miejsca na potrzeby teatralne.

W 1987 otrzymał wraz z Teatrem Nagrodę Artystyczną Młodych im. St. Wyspiańskiego. Rok później uhonorowano go Nagrodą Miesięcznika "Teatr" im. Konrada Swinarskiego oraz Nagrodą Związku Artystów Scen Polskich im. Leona Schillera. W 1993 roku nagrodzony został jego spektakl "Dr Faustus", a on sam przez egipską krytykę uznany za najlepszego reżysera na X Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Eksperymentalnych w Kairze w 1998 roku ( za spektakl "Fin").
Został także uhonorowany wraz z Zespołem Teatru Nagrodą Wojewody Nowosądeckiego, (1988,1991); Nagrodą Publiczności 24-ego Szczecińskiego Tygodnia Teatralnego, 1989; Nagrodą ZŁAMANEGO SZLABANU na VII Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym "NA GRANICY", Cieszyn 1996 (spektakl "Dr Faustus");oraz Statuetką "Fotel Leona Schillera" za najlepsze przedstawienie IV Przeglądu Współczesnego Dramatu w Zielonej Górze 2002 („Kurka Wodna"). Na XXXII Opolskich Konfrontacjach Teatralnych - Klasyka Polska 2007 spektakl DZIEŃ DOBRY PAŃSTWU - WITKACY na podstawie "Bezimiennego dzieła" w jego reżyserii otrzymał nagrodę dla zespołu aktorskiego.

Jako założyciel i pomysłodawca zakopiańskiego Teatru Witkacego od ponad 20 lat konsekwentnie tworzy spektakle "nieobojętne", dotykające ludzi dzisiejszych, aczkolwiek odżegnujące się od zbyt dosłownie pojętej aktualizacji. Przedstawienia mające być próbą nawiązania rozmowy z publicznością, tak, aby każdy widz, będąc "istnieniem poszczególnym", mógł odkryć w nich coś dla siebie. Szacunek wobec widza, gościnność, która spotykała przybywających w progi Teatru na Chramcówkach zyskały Teatrowi Witkiewicza sławę miejsca wyjątkowego, wręcz magicznego. Człowiek nie jest w nim zepchnięty do roli intruza i natręta, lecz wyniesiony do rangi gościa, pożądanego i oczekiwanego, człowiek - któremu oznajmiono jego cudowną godność, zatem człowiek wolny, swobodny, twórczy - oto widz jakiego zawsze pragnął Zespół Teatru Witkacego. Zakopiański Teatr w rozumieniu jego dyrektora to "Teatr - schronisko" dla teatrałów; tj. wszystkich ludzi odczuwających wciąż żywą potrzebę obcowania ze sztuką. Teatr Witkacego chce dawać świadectwo prawdzie swego czasu, w czasach szalonego tempa przemian społecznych i mentalnościowych chce być miejscem sposobnym na chwilę szerszej refleksji nad samym sobą i nad oszalałym a pędzącym ku zagładzie światem. Teatr im. Witkiewicza jest TEATREM ARTYSTYCZNYM, takim, o jaki wołał jego duchowy patron. To właśnie teoria Czystej Formy Witkacego, choć pojmowana niestereotypowo, ma duży wpływ na tworzone przedstawienia i atmosferę teatru, w którym prezentowane są rozmaite recitale, koncerty i działa Galeria Teatru.